Od paru dni przeżywam trzęsienie dupska o sile 9.82 stopni w czterostopniowej skali, wywołanego lękiem przed nieuchronnym czerwcowym rozliczeniem się ze znajomości języka Frankofonów, dlatego też zacząłem oglądać francuską telewizję i pierwsze, co się w tej telewizji oczom mym zjawiło, było programem o zaburzeniach bipolarnych.
To o mnie! - pomyślałem. Myślałem tak przez dłuższą chwilę do momentu, w którym pojawiła się scena, w której pan, za którym maluje się śliczny zachód słońca, wspiął się na poręcz wiaduktu kolejowego i tak stojąc tyłem do przejeżdżającego pociągu, szykował się do skoku na bungee bez bungee.
To - myślę - nie ja. Nigdy nie stałem tyłem do przejeżdżającego pociągu, bo od dziecka uwielbiam oglądać przejeżdżające pociągi stojąc, jakby nie było, przodem do nich i tak mi już chyba zostanie. Nic mi zatem nie grozi i nic sobie nie zrobię.
Co nie znaczy, że mogłaś sobie tak pójść, Bóg wie dokąd!
Nigdy nie wiesz, w którym zdaniu Twój autor przemienia się w starego stroiciela żartów.